در مجهول ماندن اسامى آنها نقش داشته است . با اين همه ، من اين اماكن را به‌گونه‌اى وصف نموده‌ام كه با ويژگىهاى طبيعىشان همخوانى داشته باشد . اين اماكن مرتفع ، شامل تپه‌هاى آهكى است كه با سنگريزه‌هاى معدنى بلورىشكلى كه داراى اندازه‌هاى گوناگونى مىباشند و جزء سنگ‌هاى قيمتى به حساب مىآيند و به « درّ نجف » ناميده مىشوند ، درهم آميخته است . دكتر موسى العطيه اجزاى تشكيل‌دهنده آن را نام مىبرد « 1 » ؛ اجزايى كه باعث مىشود براثر تابش نور خورشيد ، همانند آتشى مىگردد ، كه در آن دميده مىشود . به‌ويژه هنگام بارش باران . به همين علت نيز « ذكوات البيض » يا « اخگرهاى شعله‌ور شده مهتاب » ناميده شده است . روزى كه آرامگاه امام على ( ع ) داراى ضريح گرديد ، مردم در جوار آن ساكن شدند و هنگامى كه جمعيت مجاوران ضريح مطهر زياد شد ، در اين تپه‌ها سكونت گزيدند . درنتيجه ، به ياد شخصيت‌هايى كه در آنجا اقامت داشتند ، يا قبيله‌هايى كه به آنجا مهاجرت نموده بودند ، نامگذارى گرديد . ازاين‌رو يكى از آن تپه‌ها ، « شرفشاه » ناميده شد كه مردم به آن « شريشفان » مىگويند . اين منطقه در جنوب غربى ضريح مطهر امام على ( ع ) و در محله « العمارة » قرار دارد و به « سيد عزالدين ابومحمد شرفشاه » كه در جوار مرقد امام على ( ع ) قرار دارد ، نسبت داده شده است . او يكى از مشاهير علم حديث در بارگاه امام على ( ع ) ، در سال 573 ه . ق / 1177 م بوده است . سكونت او به‌صورت اتفاقى در خانه‌اى بود كه روى اين تپه بنا شده بود . ازاين‌رو تپه به نام او گذاشته شد ؛ همان‌گونه كه شيخ محمدحسين حرزالدين در كتاب « تاريخ النجف الاشرف » به اين موضوع اشاره نموده است . « 2 »

--> ( 1 ) . ارض النجف ، ص 95 . ( 2 ) . ر . ك : تاريخ النجف الاشرف ، شيخ محمدحسين حرزالدين ، ج 1 ، ص 253 و ج 2 ، صص 148 و 149 .